• Po ukończeniu Wydziału Ogólnolekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie odbyłem w latach 1969-1971 staż podyplomowy w Szpitalu Miejskim w Nysie (woj. opolskie), który stał się sławny na całą Polskę przy okazji powodzi w 2024 r. Po zaliczeniu stażu wróciłem do Warszawy i  przez dwa lata pracowałem w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Drewnicy k. Warszawy. W 1973 r., mając na uwadze swój dalszy rozwój zawodowy, zostałem asystentem, a później adiunktem naukowo-badawczym III Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychoneurologicznego (od 1984 r. – Instytut Psychiatrii i Neurologii), który przeniósł się właśnie z Pruszkowa do nowych budynków w Warszawie i tam pracowałem aż do zasłużonej emerytury, jako ordynator/kierownik Ośrodka Terapii Uzależnień.
• Podczas pracy w Instytucie uzyskałem specjalizacje z psychiatrii I i II stopnia a także z seksuologii, ukończyłem również Studium Podyplomowe Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji na Uniwersytecie Warszawskim, obroniłem pracę doktorską oraz uzyskałem certyfikaty specjalisty a następnie superwizora psychoterapii uzależnień.
• W latach 1984-1995 kierowałem pracami Podzespołu ds. Lecznictwa Odwykowego w Krajowym Nadzorze Specjalistycznym w dziedzinie Psychiatrii, wprowadzając do polskiego lecznictwa nowoczesne metody terapii uzależnień, w tym psychoterapię kładącą nacisk na poszanowanie godności pacjenta oraz propagowałem wspieranie ruchów samopomocowych osób dotkniętych uzależnieniem od alkoholu.
• W latach 1989-2021 współpracowałem z  Komisją Edukacji w Dziedzinie Alkoholizmu i innych Uzależnień Fundacji im. Stefana Batorego, założoną przez prof. Wiktora Osiatyńskiego, a następnie z Regionalnym Programem Przeciwdziałania Alkoholizmowi i Narkomanii w krajach Europy Środkowej i Wschodniej oraz Azji Centralnej. Uczestniczyłem w prowadzeniu różnorodnych form szkolenia specjalistów na terenie Białorusi, Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy, Mołdowy, Słowacji, Ukrainy, kilku regionów Rosji (w tym Syberia – Irkuck, Błagowieszczeńsk, Tiumeń, Tomsk, Jakuck oraz Daleki Wschód – Władywostok i Chabarowsk, Kołyma – Magadan, Kamczatka i Sachalin), a także Armenii, Gruzji, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu, Uzbekistanu oraz Mongolii;
• W latach 1992-2022 (do czasu powstania Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom) współpracowałem, początkowo z nowo utworzonym Biurem Pełnomocnika Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej do spraw Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, a następnie z Państwową Agencją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych będąc m.in. ekspertem Agencji, członkiem Rady ds. Akredytacji oraz członkiem Zespołu Doradców Dyrektora PARPA ds. lecznictwa odwykowego.
• W r. 1994 zorganizowałem  przychodnię, która została następnie przekształcona w Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej – Centrum Konsultacyjne AKMED, a od 2001 roku usytuowana jest przy ul. Mokotowskiej 6A. W 2023 r. zarządzanie Akmedem przekazałem mojej córce Dorocie Marcie Woronowicz, psycholożce i certyfikowanej specjalistce psychoterapii uzależnień.
• Jestem jednym z dwójki fundatorów (1995 r.) Fundacji Biuro Służby Krajowej Anonimowych Alkoholików (BSK AA) w Polsce a w 2000 roku zostałem pierwszym Powiernikiem klasy A („niealkoholikiem”) w polskiej Wspólnocie Anonimowych Alkoholików.
• Jestem też Fundatorem i wieloletnim (do 2022 r.) Prezesem Zarządu ustanowionej w 1994 r. Fundacji Zależni Niezależni. W latach 2009-2010 Fundacja organizowała pierwsze w Polsce szkolenia dla terapeutów, poświęcone leczeniu i diagnozowaniu uzależnień/nałogów behawioralnych (od zachowań, od czynności); aktualnie Prezesem Zarządu Fundacji Doktora Woronowicza Zależni Niezależni jest moja córka – Dorota.
• Na początku lat 2000. zainteresowałem się bliżej problematyką uzależnień oraz wypalenia zawodowego wśród lekarzy. W roku 2007,  z mojej inicjatywy Naczelna Rada Lekarska przyjęła uchwałę „w sprawie organizacji systemu pomocy lekarzom i lekarzom dentystom, których stan zdrowia uniemożliwia wykonywanie zawodu”. Uchwała ta zobowiązywała „okręgowe rady lekarskie do zorganizowania systemu pomocy lekarzom i lekarzom dentystom, których stan zdrowia uniemożliwia wykonywanie zawodu, a w szczególności do powołania pełnomocnika do spraw zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów”.
• W latach 2014-2018 pełniłem funkcję Pełnomocnika d.s. Zdrowia Lekarzy i Lekarzy Dentystów w Okręgowej Izbie Lekarskiej w Warszawie. Opracowałem, wprowadziłem i usiłowałem przekonać kolegów-lekarzy do stosowania we wszystkich okręgowych izbach lekarskich – Programów Zdrowotnych dla Lekarzy, które wspierałyby lekarzy  uzależnionych i zagrożonych uzależnieniami oraz wypaleniem zawodowym.
• Pod koniec lat 70 ub. stulecia podjąłem, jako wykładowca, wieloletnią (jeszcze do niedawna) współpracę z Ośrodkiem Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu. Obecnie jestem Konsultorem Zespołu Komisji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych.
• Wraz z grupą specjalistów ze Stanów Zjednoczonych, z którymi kładłem podwaliny pod dzisiejszy system lecznictwa uzależnień w Polsce, zostałem odznaczony przez Prezydenta RP – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, w uznaniu „za wybitne zasługi i zaangażowanie w działalności na rzecz ludzi uzależnionych”. Przez Ministra Zdrowia zostałem wyróżniony odznaką honorową „Za zasługi dla ochrony zdrowia”. Otrzymałem też statuetkę Syrenki – Nagrodę miasta stołecznego Warszawy „w uznaniu zasług dla Stolicy Rzeczypospolitej Polskiej”. Jestem też Laureatem Nagrody Pelikana przyznawanej „osobom znacząco zaangażowanym w pomoc osobom uzależnionym” przez Licheńskie Centrum Pomocy Rodzinie i Osobom Uzależnionym, a także honorowym członkiem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.

Jestem autorem ponad 250 artykułów naukowych i popularnonaukowych oraz wielu książek poświęconych problematyce uzależnień.